καταπαύω (katapaúōkat-ap-ow'-overbto cause to cease)
[Grk] καταπαύω LN: 23.81, 23.85, 68.46 GK: G2924 Hebrew: אָסַף, בָּלָה, חָיָה, יָשַׁב, לוּן, נָהַל, נוּחַ, נָפַשׁ, רָגַע, רָפָה, שָׁבַת, שׁוּב, שְׁכָבָה, שָׁכַן, שָׁקַט, שָׂרַף
Derivation: from κατά and παύω;
Strong's: to settle down, i.e. (literally) to colonize, or (figuratively) to (cause to) desist
KJV: --cease, (give) rest(-rain).
See: κατά
See: παύω