ἀρχηγός (
archēgós|
ar-khay-gos'|
noun|
originator)
[Grk]
ἀρχηγός LN: 36.6,
68.2 GK: G795 Hebrew: אַלּוּף,
חָבַשׁ,
נָשִׂיא,
פֵּאָה,
פָּקַד,
פֶּרַע,
קָצִין,
רֹאשׁ,
שַׂר
Derivation: from
ἀρχή and
ἄγω;
Strong's: a chief leaderKJV: --author, captain, prince.
See: ἀρχήSee: ἄγω ἀρχηγοìς
ἀρχηγός, Dor. ἀρχᾱγός, όν,
I beginning, originating, λόγος ἀρχηγὸς κακῶν E. Hipp. 881; primary, leading, chief, Τροίας ἀ. τιμάς Id. Tr. 196 (lyr.); δύο φλέβες ἀ. Arist. PA 666b25.
II as Subst.,
1. founder, of a tutelary hero, S. OC 60; as fem., ancestral heroine, B. 8.51; τοῦ γένους Isoc. 3.28, cf. D.S. 5.56; τῆς πόλεως θεὸς ἀ. τίς ἐστιν Pl. Ti. 21e; founder of a family, Arist. EN 1162a4.
2. prince, chief, Δία ἀ. θεῶν B. 5.179, cf. A. Ag. 259; chief captain, leader, Ἑλλάνων Simon. 138; Βεβρύκων Theoc. 22.110; ἀ. ἱερέων CIG 6798 (Dijon), cf. 2882 (Milet.).
3. first cause, originator, κοπίδων Heraclit. 81; πράγματος X. HG 3.3.4, cf. Din. 3.7, Isoc. 12.101; συγχύσεως SIG 684.8 (Dyme, ii B.C.); φόνου POxy. 1241 iii 35; σωτηρίας [Heb 2:10]; Θαλῆς ὁ τῆς τοιαύτης ἀ. φιλοσοφίας Arist. Metaph. 983b20; τῆς τέχνης Sosip. 1.14; τὸ ἀ. the originating power, Pl. Cra. 401d, cf. Sph. 243d; primary, fundamental, ἀρχηγὸν ἡ φωνή Phld. Po. 2.19.
ἀρχηγός archēgos 4x
a chief, leader, prince, [Act 5:31];
a prime author, [Act 3:15]; [Heb 2:10]; [Heb 12:2]
G747 — ἀρχηγός
ἀρχηγόν, adjective, leading, furnishing the first cause or occasion: Euripides, Hipp. 881; Plato, Crat., p. 401 d.; chiefly used as a substantive, ὁ, ἡ, ἀρχηγός (ἀρχή and ἄγω);
1. the chief leader, prince: of Christ, [Act 5:31]; (Aeschylus Ag. 259; Thucydides 1, 132;. The Sept. [Isa 3:5]; [2Ch 23:14], and often).
2. "one that takes the lead in anything (1 Macc. 10:47, ἀρχηγός λόγων εἰρηνικῶν) and thus affords an example, a predecessor in a matter": τῆς πίστεως, of Christ, [Heb 12:2] (who in the prominence of his faith far surpassed the examples of faith commemorated in Hebrews 11) (others bring this under the next head; yet cf. Kurtz at the passage). So ἀρχηγός ἁμαρτίας, [Mic 1:13]; ζήλους, Clement of Rome, 1 Cor. 14, 1 [ET]; τῆς στάσεως καί διχοστασίας, ibid. 51, 1; τῆς ἀποστασιας, of the devil, Irenaeus 4, 40, 1; τοιαυτης φιλοσοφίας, of Thales, Aristotle, met. 1, 3, 7 (p. 983{b} 20). Hence,
3. the author: τῆς ζωῆς, [Act 3:15]; τῆς σωτηρίας, [Heb 2:10]. (Often so in secular authors: τῶν πάντων, of God (Plato) Tim. Locr., p. 96 c.; τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, of God, Diodorus 5, 72; ἀρχηγός καί αἴτιος, leader and author, are often joined, as Polybius 1, 66, 10; Herodian, 2, 6, 22 (14, Bekker edition)). Cf. Bleek on Heb. vol. ii. 1, p. 301f.
ἀρχηγό s, - όν ,
[in LXX for H7218, H5387 etc.;]
beginning, originating: more freq ., as subst .;
1. founder, author (Lat. auchor; so some-times in Papyri, v. MM , s.v. ; Milligan , NTD , 75): [Act 3:15] ( R , mg .), [Heb 2:10] ( R , txt .; but v. Westc ., in l , and Page , Ac., l.c .).
2. prince, leader (so in MGr ., v. Kennedy, Sources , 153): [Act 3:15] ( R , txt .) [Act 5:31], [Heb 2:10] ( cf. R , mg .) 122 ( Cremer , 117). †
ἀρχηγός原文音譯:¢rchgÒj 阿而赫-誒哥士
詞類次數:名詞(4)
原文字根:原始-帶領(者) 相當於:H7218(רֹאשׁ)
字義溯源:最高帶領人,創始者,領導者,統治者,君王,元帥;由(G746(ἀρχή)=開始)與(G71(ἄγω)*=帶領)組成;其中G746(ἀρχή)出自(756=著手)而G756(ἄρχω)出自(757*=為首的)。這字用了四次,(使徒行傳和希伯來書各二次),都是指著主耶穌。這四次在和合本的中譯為:主,君王,元帥,創始。各種英譯本對這四次的譯字,各有自己的看法,特別是([徒3:15])和([來12:2])
出現次數:總共(4);徒(2);來(2)
譯字彙編:
1)創始者(2)[徒3:15];[來12:2];
2)元帥(1)[來2:10];
3)君王(1)[徒5:31]