διαλείπω,
aor. διέλῐπον Ar. Nu. 496: pf. -λέλοιπα Isoc. 12.5: -
I
1. leave an interval between, τὸ ὀλίγιστον Arist. Ph. 226b28: - Pass., διελέλειπτο a gap had been left, Hdt. 7.40, 41; διαλέλειπται μικρὰ χώρα Arist. HA 503a34.
2. intermit, τὴν ὀχείαν Id. GA 757b4: esp. of Time, διαλιπὼν ἡμέρας τὰς συγκειμένας, ἐνιαυτόν, having left an interval of.., Hdt. 3.157, D. 20.8; ἀκαρῆ διαλιπών having waited an instant, Ar. Nu. 496; χρόνον ὀλίγον Isoc. 5.8; πολὺν χρόνον Arist. Pol. 1299a37; later in gen., μιᾶς ἡμέρας δ. Hdn. 7.8.9; so οὐ πολὺ διαλιπών after a short time, Th. 5.10: abs., opp. εὐθύς, Men. Sam. 198, cf. Hyp. Eux. 32.
II intr.,
1. stand at intervals, δ. δύο πλέθρα ἀπ’ ἀλλήλων Th. 7.38; πίτυες διαλείπουσαι μεγάλαι X. An. 4.7.6; τὸ δέρμα ταύτῃ δ. is discontinuous at this point, opp. συνεχές ἐστι, Arist. HA 518a3; τὸ -λεῖπον an interval or gap, X. An. 4.8.13: impers., διαλείπει there are intervals, of the heavens, opp. πλήρη ἀστέρων εἶναι, Arist. Mete. 346a36.
2. c. part., mostly with neg., οὐ πώποτε διέλειπον ζητῶν X. [Rev 16:1-21], etc.; οὐδένα διαλέλοιπα χρόνον διαβαλλόμενος I have never ceased to be slandered, Isoc. 12.5; οὐ διέλιπον.. παραινῶν πείθεσθαι.. BGU 747i 7 (ii A.D.), cf. POxy. 281.16 (i A.D.): without a neg., Luc. Vit.Auct. 13, DMeretr. 11.1.
3. of Time, διαλιπόντων ἐτῶν τριῶν, διαλιπούσης ἡμέρας, after an interval of.., Th. 1.112, 3.74; τὸ διαλεῖπον the interval of time, Arist. Ph. 228b4.
4. in part., intermittent, διαλείποντες πνέουσιν οἱ ἄνεμοι Id. Mete. 362a28, cf. GA 748a19; δ. πυρετός Hp. Aph. 4.43, Coac. 139.
5. die, GDI 1920.9, 2082.5 (Delph.).
G1257 — διαλείπω
: (2 aorist διέλιπον); to interpose a delay, to intermit, leave off for a time something already begun: οὐ διέλιπε (T WH mrg, διελειπεν) καταφιλοῦσά (on the participle cf. Winers Grammar, § 45, 4 a.; (Buttmann, 300 (257))), she has not ceased kissing, has continually kissed, [Luk 7:45]. ([Isa 5:14]; [Jer 17:8]; often in Greek writings from Herodotus down.)