παρανομ-έω,
impf. παρενόμουν Lys. 3.17, D. 17.22, Aeschin. 3.77: fut. -ήσω Luc. Tim. 45: aor. παρενόμησα Hdt. 7.238, Th. 3.67, Luc. Am. 20, later παρην- Plu. Demetr. 37: pf. παρανενόμηκα D. 59.126, later παρηνόμηκα D.S. 16.61: plpf. παρενενομήκεσαν X. HG 2.1.31: - Pass., aor. παρενομήθην Th. 5.16, etc.: pf. παρανενόμημαι D. 44.31, 54.2; part. παρηνομημένος SIG 167.38 (Mylasa, iv B.C.): -
transgress the law, actunlawfully, Th. 3.65, al.; κοινῇτι π. ib. 82; παρανομοῦντά τε καὶ ἀδικοῦντα Pl. R. 338e, etc.: c. acc. cogn., παρανομίαν π. Them. Or. 1.15b.
2. commit a crime or outrage, τι Antipho 5.15, And. 4.21, Aeschin.l.c., Arist. Pol. 1307b31; ἐς τὸν νεκρὸν ταῦτα παρενόμησε Hdt. 7.238, cf. Lys. 3.17; εἰς θεούς D. 59.126; εἰς τὸ μαντεῖον D.S. 16.61; also π. τὸ θεῖον καὶ πάτριον ἀξίωμα τῆς εὐσεβείας Plu. 2.166b; περὶ σφᾶς Th. 8.108; π. τὰ δημόσια act illegally in public matters, Id. 2.37: - Pass., κάθοδος παρανομηθεῖσα a return illegally procured, Id. 5.16.
II Pass., to be ill-used, D. 35.45, 44.31, PSI 4.330.8 (iii B.C.); εἰς τὸ σῶμα Plu. Tim. 13; ἡ φύσις παρανομεῖται, ἡ συνήθεια παρανενόμηται, Id. 2.755c, 1070c.
G3891 — παρανομέω
παρανόμῳ;" to be a παράνομος, to act contrary to law, to break the law": [Act 23:3]. (The Sept.; Thucydides, Xenophon, Plato, and following.)
παρα - νομέω , ῶ ,
[in LXX for H1984, etc., chiefly in Pss and 2Mac;]
to be a παράνομος , to transgress the law: [Act 23:3]. †