κατακαίω,

Att. καταιτι-κάω [ᾱ], inf. κατακαιέμεν Il. 7.408: fut. -καύσω Ar. Lys. 1218: aor. κατέκαυσα Th. 7.25;Eph 1:1-23 sg. κατέκηε Il. 6.418; 1 pl. subj. κατακήομεν (v.l. -κείομεν) Il. 7.333; inf. κατακῆαι Od. 11.46, κακκῆαι ib. 74 (v.l. -κεῖαι): pf. -κέκαυκα X. HG 6.5.37, Phld. Acad.Ind. p.69M.: -

Pass., fut. -καυθήσομαι Ar. Nu. 1505, -καήσομαι 1Co 3:15: aor. κατεκαύθην (the Att. form) Hdt. 4.69, 6.101, κατεκάην Id. 1.51, 2.107; Lacon. inf. -καῆμεν Plu. Lyc. 20; -εκαύσθην Chron.Lind. D. 41: pf. -κέκαυμαι And. 1.108: -

I

1. burn completely, in Hom. of sacrifices and dead bodies, κατακήομεν αὐτούς Il. 7.333; μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι 6.418; κ. τοὺς μάντιας burn them alive, Hdt. 4.69; ζῶντα κατακαυθῆναι Id. 1.86, cf. 2.107; of cities and houses, etc., κατὰ μὲν ἔκαυσαν.. πόλιν Id. 8.33; κατεκαίετο ὁ ἐν Δελφοῖσι νηός Id. 1.50; [ οἰκίη ] κατεκάη Id. 4.79; κατακαυθέντων ἱρῶν Id. 6.101; τείχη -κεκαυμένα And. l.c.; γῆ κατακεκαυμένη burnt earth, Arist. Mete. 358a14; Κατακεκαυμένη, name of the upper valley of the Hermus, in Lydia, Str. 13.4.11, cf. κατακεκαυμενίτης; of the fingers, to be burnt with hot food, Porph. Abst. 4.15; also κ. τὴν κοιλίαν PMagd. 33.4 (iii B.C.).

2. of hot winds, parch, τὰ ἐκ τῆς γῆς PHib. 1.27.73 (iii B.C.), al.

3. metaph., ὁ ἔρως ἐμέ.. κατακέκαυκεν Lyr.Alex.Adesp. 8 (c): - Pass., τὰ στόματα -κάεται ἐπὶ τέχνην Anaxandr. 33.6; -καίομαι καταλελειμμένη Lyr.Alex.Adesp. 1.24.

II Pass., of fire, κατὰ πῦρ ἐκάη had burnt down, burnt out, Il. 9.212.

κατακαίω katakaiō 12x

    to burn up, consume with fire, Mat 3:12; Mat 13:30; Mat 13:40 burn.

G2618 — κατακαίω

): imperfect 3 person plural κατέκαιον; future κατακαύσω; 1 aorist infinitive κατακαῦσαι; passive, present κατακαίομαι; 2 aorist κατεκαην; 2 future κατακαήσομαι (cf. Tdf. Proleg., p. 123; WH's Appendix, p. 170a); 1 future κατακαυθήσομαι (Kühner, 1:841; (Veitch, under the word καίω; Buttmann, 60 (53); Winers Grammar, 87 (83))); the Sept. chiefly for שָׂרַף; from Homer down; to burn up (see κατά, III. 4), consume by fire: τί, Mat 13:30; Act 19:19; passive, 1Co 3:15; Heb 13:11; 2Pe 3:10 (Tr WH εὑρεθήσεται, see εὑρίσκω, 1 a. at the end); Rev 8:7; with πυρί added, Mat 3:12; Mat 13:40 R L T WH, but G Tr καίω; Luk 3:17 (Exo 29:14; Exo 32:20 Alex., etc.; see καίω); ἐν πυρί (often so in the Sept.), Rev 17:16; Rev 18:8. (καίω and κατακαίω are distinguished in Exo 3:2.)

κατα - καίω ,

[in LXX chiefly for H8313; in Exo 3:2 (H398 pu .), distinguished from καίω ;]

to burn up, burn completely: c . acc rei , Mat 13:30 Act 19:19; pass ., 1Co 3:15, Heb 13:11, 2Pe 3:10, Rev 8:7; seq . πυρί Mat 3:12; Mat 13:40, Luk 3:17 ( cf. Exo 29:14, al. ); ἐν πυρί (Deu 9:21, al. ): Rev 17:16; Rev 18:8. †

詞類次數：動詞（12）

原文字根：向下-燃燒 相當於：H6866（צָרַב‎）

字義溯源：焚毀，燒盡，焚燒，燒；由（G2596（κατά / καθεῖς / καθημέραν / κατακύπτω）*=下，按照）與（G2545（καίω）*=燒）組成

出現次數：總共（13）；太（3）；路（1）；徒（1）；林前（1）；來（1）；彼後（1）；啓（5）

譯字彙編：

1）被燒了（4）林前3:15；啓8:7；啓8:7；啓8:7；

2）燒盡了（2）太3:12；路3:17；

3）焚燒（2）太13:40；啓17:16；

4）她⋯焚燒（1）啓18:8；

5）被燒盡（1）彼後3:10；

6）焚燒了（1）徒19:19；

7）燒（1）太13:30；

8）被燒（1）來13:11