κᾰκοποι-ός, όν,

doing ill, mischievous, ὄνειδος Pi. N. 8.33; σκεῦος, of a man, Plb. 15.25.1; κακοποιοί evil-doers, Arist. EN 1125a18; esp. of poisoners and sorcerers, 1Pe 4:15; of things, noxious, Χυλός Thphr. CP 2.6.4, etc.; φάρμακα PSI 1.64.21 (i B.C.); τὸ κ. [ τῆς ὕλης ] Arist. Ph. 192a15: Astrol., maleficent, Ptol. Tetr. 19, Artem. 4.59, etc.

κακοποιός kakopoios 3x

    an evil-doer, 1Pe 2:12; 1Pe 2:14; 1Pe 4:15

G2555 — κακοποιός

κακοποιον (κακόν and ποιέω), doing evil; a substantive, an evil-doer, malefactor: Joh 18:30 (but L marginal reading T Tr WH κακόν ποιῶν); 1Pe 2:12, 1Pe 2:14; 1Pe 3:16 (T Tr marginal reading WH omit the clause); . (Pro 12:4; Pindar, Aristotle, Polybius, Plutarch.)

κακοποιός , - όν

( < κακόν , ποιέω ),

[in LXX : Pro 12:4 (H954 hi .) Pro 24:19 (H7489 hi .) * ;]

doing evil; as susbt., an evil-doer: 1Pe 2:12 ; 1Pe 2:14; 1Pe 4:15. †

詞類次數：形容詞（5）

原文字根：邪惡-行（者）

字義溯源：作惡者，作惡的，作惡，惡的；由（G2556（κακός）*=卑劣的）與（G4160（ποιέω）*=行）組成。參讀G824（ἄτοπος）同義字

出現次數：總共（5）；約（1）；彼前（4）

譯字彙編：

1）惡的（2）約18:30；彼前2:14；

2）作惡的（2）彼前2:12；彼前3:16；

3）作惡（1）彼前4:15