πέλᾰγ-ος, εος, τό,

gen. pl. πελαγέων Hdt. 4.85, S. Aj. 702 (lyr.), πελαγῶν Th. 4.24; dat. πελάγεσσι (v. infr.): -

the sea, esp. high sea, open sea, π. μέγα Il. 14.16, Od. 3.179, etc.; ἐν πελάγεϊ ἀναπεπταμένῳ Hdt. 8.60. ά ; διὰ πελάγους out at sea, opp. παρὰ γῆν, Th. 6.13: freq. coupled with other words denoting sea, ἁλὸς ἐν πελάγεσσιν Od. 5.335; π. θαλάσσης A.R. 2.608; π. πόντιον, πόντου π., Pi. O. 7.56, Fr. 235; ἅλιον π. E. Hec. 938 (lyr.).

2. of parts of the sea (θάλασσα), freq. with geographical epith., Αἰγαῖον π. A. Ag. 659, etc., cf. Hdt. 4.85 (π. Αἰγαίας ἁλός E. Tr. 88, Men. Pk. 379); Ἰκαρίων ὑπὲρ πελαγέων S. Aj. 702 (lyr.), cf. Luc. Icar. 3; ἐκ μεγάλων πελαγῶν τοῦ τε Τυρσηνικοῦ καὶ τοῦ Σικελικοῦ Th. 4.24.

3. flooded plain, γίνεται π. Hdt. 2.97, cf. 3.117.

II metaph., of any vast quantity, πλούτου π. Pi. Fr. 218; κακῶν π. a ’ sea of troubles’, A. Pers. 433; π. ἀτηρᾶς δύης Id. Pr. 746; ἄτης ἄβυσσον π. Id. Supp. 470; κακῶν π. εἰσορῶ τοσοῦτον ὥστε μήποτ’ ἐκνεῦσαι E. Hipp. 822 (lyr.); ἀληθινὸν εἰς π. αὑτὸν ἐμβαλεῖς.. πραγμάτων Men. 65.6; φεύγειν εἰς τὸ π. τῶν λόγων Pl. Prt. 338a; φανήσεται μακρὸν τὸ δεῦρο π. οὐδὲ πλώσιμον S. OC 663; of great difficulties, μέγ’ ἄρα π. ἐλαχέτην τι ib. 1746 (lyr.).

πέλαγος pelagos 2x

    the deep, the open sea, Mat 18:6;

    a sea, distinguished from the sea in general, and named from an adjacent country, Act 27:5

G3989 — πέλαγος

πελαγους, τό (by some (e. g. Lob. Pathol. Proleg., p. 805) connected with παξ, i. e. the 'flat' expanse (cf. Latinaequor); but by Curtius, § 367, et al. (cf. Vanicek, p. 515) with πλήσσω, i. e. the 'beating' waves (cf. our 'plash')), from Homer down;

a. properly, the sea i. e. the high sea, the deep (where ships sail; accordingly but a part of the sea, θάλασσα, Aristotle, Probl. sect. 23 quaest. 3 (p. 931{b}, 14f) ἐν τῷ λιμενι ὀλίγη ἐστιν ἡ θάλασσα, ἐν δέ τῷ πελάγει βαθεῖα. Hence) τό πέλαγος τῆς θαλάσσης,aequor maris (A. V. the depth of the sea; cf. Trench, § xiii.), Mat 18:6 (so too Apollonius Rhodius, 2, 608; πέλαγος αἰγαιας ἁλός, Euripides, Tro. 88; Hesychius πέλαγος... βυθός, πλάτος θαλάσσης. Cf. Winers Grammar, 611 (568); (Trench, as above)).

b. universally, the sea: τό πέλαγος τό κατά τήν Κιλικίαν, Act 27:5 (see examples from Greek authors in Passow, under the word πέλαγος, 1; (Liddell and Scott, under I.)).

** πέλαγος , - ους , τό ,

[in LXX : 2Ma 5:21 , 4Ma 7:1 * ;]

the deep sea, the deep, the sea: Act 27:5; τὸ Papyri τῆς θαλάσσης , Mat 18:6.

SYN.: θαλάσσα G2281 ( q.v. ); and cf. ἄβυσσος G12.

詞類次數：名詞（2）

原文字根：海

字義溯源：深，海洋^，海。參讀G2281（θάλασσα）同義字

同源字：1）G2281（θάλασσα）海 2）G3041（λίμνη）池，湖 3）G3989（πέλαγος）海洋

出現次數：總共（2）；太（1）；徒（1）

譯字彙編：

1）海（1）徒27:5；

2）深（1）太18:6