μί-ασμα [ ῐ], ατος, τό, (μιαίνω)

I stain, defilement, esp. by murder or other crime, taint of guilt, A. Eu. 169 (lyr.), 281, etc.; οὐκ ἔστι γῆρας τοῦδε τοῦ μ. Id. Th. 682; μ. φεύγων αἵματος E. Hipp. 35; μ. τῶν φυτευσάντων λαβεῖν S. OT 1012; οὐ προσῆκον μίασμα εἰς οἴκους εἰσάγεσθαι Antipho 4.1.3; μ. τινὸς ἐπεξέρχεσθαι Id. 4.3.6; τὸ μ. εἰς αὑτὸν δέχεσθαι Pl. Lg. 871b: in pl., A. Ag. 1420, Ch. 1017; αἱμάτων μιάσμασι χρανθεῖσα γαῖα Id. Supp. 265, etc.

II that which defiles, pollution, of persons, χώρας μ. καὶ θεῶν ἐγχωρίων Id. Ag. 1645; πατροκτόνον μ. καὶ θεῶν στύγος, of Clytaemnestra, Id. Ch. 1028: μ. χώρας ἐλαύνειν S. OT 97; ὡς μ. τοῦδ’ ἡμὶν ὄντος ib. 241: in Prose more generally, πνεῦμα μεμιασμένον νοσηροῖσι μιάσμασι Hp. Flat. 5.

μίασμα miasma 1x

    pollution, moral defilement, corruption, 2Pe 2:20

G3393 — μίασμα

μιασματος, τό (μιαίνω), "that which defiles (cf. καύχημα, 2); defilement" (Vulg.coinquinatio): tropically, μιάσματα τοῦ κόσμου, vices the foulness of which contaminates one in his contact with the ungodly mass of mankind, 2Pe 2:20. (Tragg., Antiphanes, Demosthenes, Polybius, Josephus, Plutarch; the Sept., Lev 7:8 (18); Jeremiah 39:34; Judith 9:2; 1 Macc. 13:50.)

μίασμα , - τος , τό

( < μιαίνω ),

chiefly in trag. and late writers;

[in LXX : Lev 7:8; Lev 7:18, (H6292), Jer 32:34 (H8251), Eze 33:31 (H1215), Jdt 9:2 ; Jdt 9:4 ; Jdt 13:16 , 1Ma 13:50 * ;]

a stain, defilement: pl ., 2Pe 2:20. †

詞類次數：名詞（1）

原文字根：弄污（物） 相當於：H2931（טָמֵא‎） H6292（פִּגּוּל‎）

字義溯源：污穢，髒物，腐化；源自（G3392（μιαίνω）*=染污）。參讀G3392（μιαίνω）同源字

出現次數：總共（1）；彼後（1）

譯字彙編：

1）污穢（1）彼後2:20