κᾰκουργ-ος,
κακοεργός (also late Prose, Porph. Abst. 2.38; δαιμόνια κακοεργά Aen.Gaz. Thphr. p.60B.), ον, (ἔργον)
I
1. doing ill, mischievous, knavish, once in Hom., ἀλλά με γαστὴρ ὀτρύνει κακοεργός importunate, Od. 18.54; freq. later, κλῶπες κακοῦργοι Hdt. 1.41; κ. ἀνήρ S. Aj. 1043; also κακουργότατος λόγος D. 20.125; κ. μάχαιρα AP 11.136 (Lucill.); -ότατα εἰπεῖν Antipho 2.4.2. Adv. -γως Poll. 3.132.
2. as Subst., malefactor, criminal in the eye of the law, Ps.-Phoc. 133, Th. 1.134, PLille 1.7.20 (iii B.C.), [Luk 23:32], etc.; οὐδεὶς κακοεργός Theoc. 15.47; at Athens, technically, thief, robber, ὁ τῶν κακούργων νόμος Antipho 5.9, cf. 16, Lys. 13.78, D. 22.28, 24.102.
II c. gen., doing harm to, κ. μὲν τῶν ἄλλων, ἑαυτοῦ δὲ πολὺ -ότερος, X. Mem. 1.5.3, cf. Pl. R. 421b: abs., harmful, κ. ἐπιθυμίαι ib. 554c; καρτερία Id. La. 192d; ἄγνοια -οτάτη καὶ αἰσχίστη Id. Alc. 1.118a.
κακοῦργος kakourgos 4x
an evil-doer, malefactor, criminal, [Luk 23:32-33]; [Luk 23:39]; [2Ti 2:9]
G2557 — κακοῦργος
κακουργον (contracted from κακοεργος, from κακόν and ἘΡΓΩ; cf. πανοῦργος, and on the accent of both see Göttling, Lehre v. Accent, p. 321; (Chandler § 445)), as a substantive, a malefactor: [2Ti 2:9]; of a robber, [Luk 23:32]f (cf. Winers Grammar, 530 (493); Buttmann, § 150, 3), 39. ([Pro 21:15]; in Greek writings from (Sophocles and) Herodotus down.)
κακοῦργος , - ον
( contr . from epic κακόεργος ),
[in LXX . [Pro 21:15] (H205, H6466), [Ezr 8:13], Sir 11:33 ; Sir 33:26 ( Sir 33:26 ) * ;]
a malefactor, criminal: [Luk 23:32-33]; [Luk 23:39], [2Ti 2:9]. †