διάδοχ-ος, ον,
succeeding a person in a thing:
1 c. dat. pers. et gen. rei, δ. Μεγαβάζῳ τῆς στρατηγίης his successor in the command, Hdt. 5.26, cf. 1.162, etc.; θνητοῖς.. διάδοχοι μοχθημάτων succeeding them in, i.e. relieving them from, toils, A. Pr. 464, cf. 1027; σοι τῶνδε διάδοχος δόμων E. Alc. 655.
2. c. gen. rei only, δ. τῆς Ἀστυόχου ναυαρχίας succeeding to his command, Th. 8.85; δ. τῆς κληρονομίας Isoc. 19.43; τῆς φιλοσοφίας Epicur. Fr. 217.
3. c. gen. pers. only, φέγγος ὕπνου δ. sleep’s successor light, S. Ph. 867.
4. c. dat. pers. only, δ. Κλεάνδρῳ X. An. 7.2.5: c. dat. rei, ἔργοισι δ’ ἔργα διάδοχα E. Andr. 743; κακὸν κακῷ δ. ib. 803; quasiact., λύπη.. δ. κακῶν κακοῖς bringing a succession of evils after evils, Hec. 588; ἀγὼν.. γόων γόοις (γόων bis codd.) δ. Supp. 72 (lyr.).
5. abs., διάδοχοι ἐφοίτων they went to work in relays or gangs, Hdt. 7.22, cf. Th. 1.110: neut. pl. as Adv., in turn, E. Andr. 1200 (lyr.).
6. as Subst., οἱ Δ. the Successors of Alexander, D.S. 18.42. the lowest grade of court officials at Alexandria, OGI 100.4, PAmh. 2.36.5, PRyl. 67.2 (both ii B. C.). substitute, deputy, BGU 852.4 (ii A. D.), POxy. 54.7 (iii A. D.). head of a school of philosophers, τῆς σχολῆς Phld. Ind.Sto. 53; δ. Στωικός IG 3.661, cf. 22.1009 (Epist. Plotinae). a kind of gem, Plin. HN 37.157.
G1240 — διάδοχος
διαδόχου, ὁ, ἡ (διαδέχομαι), succeeding, a successor: [Act 24:27]. (Sir. 46:1; (Sirach 48:8>); 2 Macc. 14:26; often in Greek writings from (Aesehyl. and) Herodotus 5, 26 down.)
διά - δοχος , - ου , ὁ , ἡ
( < διαδέχομαι ),
[in LXX : [1Ch 18:17] (H3027), [2Ch 26:11] (H8269) [2Ch 28:7] (H4932), Sir 46:1 ; Sir 48:8 , 2Ma 4:29 ; 2Ma 14:26 * ;]
a successor: [Act 24:27] (for usage in LXX and Papyri in sense of court official, v. Deiss., BS , 115). †