πύρῐνος [ ῠ], η, ον, ( πῦρ ) of fire, fiery, σῶμα Arist. de An. 435a12, cf. GC 326a31; εἰ . . ὁ ἀὴρ μὴ πῦρ, ἀλλὰ π . Id. Metaph. 1049a26; ἄστρα Id. Cael. 289a16; δοκίς D.S. 15.50; θώρακες [Rev 9:17]; π. κλῇθρα PMag.Par. 1.589; π. νύμφαι hot springs, AP 14.52; π. φάρμακον fiery drug, prob. arsenic, Maria ap.Zos.Alch.p.201 B.
II metaph., π. πόλεμος bitter, obstinate war, Plb. 35.1.6, D.S. 31.40 .
2. π. ἀσπαστικόν fiery greeting, PMag.Par. 1.638.
πύρῐνος [ ῡ], η, ον, ( πῡρός ) of wheat, wheaten, [ στάχυς ] E. Fr. 373; prob. for πυρίμου ib. 350; ἄρτοι X. An. 4.5.31; σῖτος PEleph. 5.26 (iii B.C.), Babr. 26.2; πτισάνη Arist. Pr. 863a35; ἄχυρον, ἄλευρον, Thphr. HP 8.4.1, Dsc. 3.102; γράστις PSI 3.351.7 (iii B.C.), Hippiatr. 68; ἡ πυρίνη, name of a plaster containing bread, Paul.Aeg. 7.17.15 .
πύρινος pyrinos 1x
pr. of fire, fiery, burning; shining, glittering, [Rev 9:17]
G4447 — πύρινος
πυρινη, πυρινον (πῦρ), fiery: θώρακες πυρίνους, i. e. shining like fire, [Rev 9:17]. ([Eze 28:14], [Eze 28:16]; Aristotle, Polybius, Plutarch, others.)