πεδινός, v. πεδιεινός.
πεδῐεινός, ή, όν,
flat, level, χῶρος Hdt. 7.198 (v.l. cross πεδινός) ; πεδιναὶ ὑποχωρήσεις Plb. 1.34.8; τὰ πεδινά Arist. Pr. 880b28, Aen.Tact. 1.2, Onos. 18, Plu. Nic. 26: Comp. πεδιεινότερος Pl. Lg. 704d; πεδινώτερος X. An. 5.5.2.
II of the plain, found on the plain, opp. ὄρειος, λαγώς Id. Cyn. 5.17. (πεδινός, v.l. cross πεδεινός) ; [δένδρα] πεδεινά Thphr. HP 1.8.1, cf. 3.11.2; πεδινὸν ἄνθος, = cross ἀργεμώνη, Ps.- Dsc. 2.177. (πεδιεινός may have become πεδῑνός (written also πεδεινός) about 150 B.C.; πεδῐνός is dub., since πεδινώτερος may be f. l. in X. An. l. c.)
G3977 — πεδινός
πεδινῇ, πεδινον (πεδίον (a plain), πέδον (the ground)), level, plain: [Luk 6:17]. (Xenophon, Polybius, Plutarch, Dio Cass., others; the Sept..)
πεδινός , - ή , - όν
( < πεδίον , a plain),
[in LXX chiefly for H8219 ( ἡ Papyri);]
level, plain: [Luk 6:17]. †