νομ-ίζω,
fut. νομιῶ Ar. Av. 571, Th. 4.87, etc.; Ion. 1 pl. νομιοῦμεν Hdt. 2.17; later νομίσω Longus 1.1 codd., Procop.Gaz. 12: aor. ἐνόμισα, poet. νόμισα Pi. I. 5(4).2: pf. νενόμικα Axionic. 6.8: - Pass., fut. νομισθήσομαι Pl. Sph. 240e, etc.: fut. Med. νομιοῦμαι in pass. sense, Hp. Morb.Sacr. 1: aor. ἐνομίσθην (v. infr. 1.1, 2): pf. νενόμισμαι, 3 pl. νενομίδαται D.C. 51.23; Dor. inf. -ίχθαι Sthenid. ap. Stob. 4.7.63: plpf. 3 sg. ἐνενόμιστο Ar. Nu. 962: (νόμος): -
I
1. use customarily, practise, ἓν τόδε ἴδιον νενομίκασι Hdt. 1.173; ν. γλῶσσαν to have a language in common use, ib. 142; φωνήν Id. 2.42; οὔτε ἀσπίδα οὔτε δόρυ Id. 5.97; πανήγυριν, πληγὴν ἐν τῇ ὁρτῇ, Id. 2.63; ταῦτα.. Ἕλληνες ἀπ’ Αἰγυπτίων νενομίκασι have adopted these customs from the Egyptians, ib. 51, cf. 4.27; ἱπποτροφίας ἐν Πανελλάνων νόμῳ Pi. I. 2.38; ἀργυροστερῆ βίον A. Ch. 1003(989); ν. θειότατον νόμον Gorg. Fr. 6D.; ν. ἐκκλησίαν have a regular popular assembly, Arist. Pol. 1275b7; ἀγορᾶς κατασκευὴν ν. (cj. for ὀνομάζουσιν) ib. 1331a32; δραχμὰς ἇν Τροζάνιοι νομίζοντι IG 42(1).77.16 (Epid., ii B.C.): -freq. in Pass., to be customary, οὔτω τοῦτο νομίσδεται Alc. Supp. 24; ὅπου τὸ χαίρειν μηδαμοῦ νομίζεται A. Eu. 423; σωφροσύνη ’νενόμιστο was the fashion, Ar. Nu. 962: impers., εἰκῇ νομίζεται Xenoph. 2.13; ὡς νομίζεται as is the custom, A. Eu. 32, E. Alc. 99 (lyr.), etc.; οἷάπερ ν. A. Ag. 1046; οἷα τοῖς κάτω νομίζεται S. El. 327, cf. 691; ᾗ νομίζεται Id. OC 1603: part. νομιζόμενος customary, γέρα τὰ ν. Th. 1.25; εὐχαὶ αἱ ν. Id. 6.32; εἰς τὸν ν. χρόνον IG 12.19.15; τὰ ν. customs, usages, Hdt. 1.35, 5.42, Ar. Pl. 1185; τὰ ν. μυστήρια Heraclit. 14; τὰ ἱερὰ τὰ ν. Antipho 5.82; συντελέσαι τὰ ν. τοῖς θεοῖς IG 12.22.4, cf. 54.16; τὰ τοῖς θεοῖς ν. X. Cyr. 4.5.14; freq. of funeral rites, τὰ ν. ποιεῖν Aeschin. 1.13, cf. Isoc. 19.33; ἐπειδὴ τὰ ν. αὐτῷ φέροιτο D. 18.243: also aor. part., τό τοι νομισθὲν τῆς ἀληθείας κρατεῖ S. Fr. 86; τὰ ν. E. Ba. 71 (lyr.): pf. part., τὰ νενομισμένα τοῖς κατοιχομένοις PRyl. 153.6 (ii A.D.), cf. SIG 1109.34 (ii A.D.).
2. of a legislator, enact, ἐνόμισεν ἑνὶ ἱματίῳ δι’ ἔτους προσεθίζεσθαι X. Lac. 2.4, cf. 12.3, Cyr. 8.5.3: c.acc., Id. Lac. 1.7: - Pass., D.C. 37.20; τὰ νομισθέντα ὑπὸ Μάρκου Id. 78.22; cf. νομιστέος 1.
3. c. dat., make common use of, use, φωνῇ Hdt. 4.117; ὑσί ib. 63; νομίζουσι Αἰγύπτιοι οὐδ’ ἥρωσι οὐδέν, i.e. practise no such worship, Id. 2.50; ἀγῶσι καὶ θυσίαις Th. 2.38; εὐσεβείᾳ Id. 3.82; οὔτε τούτοις χρῆται οὔθ’ οἷς ἡ ἄλλη Ἑλλὰς ν. Id. 1.77; esp. use as current coin, ἐν Βυζαντίοις, ὅπου σιδαρέοισι νομίσμασιν νομίζουσι Pl.Com. 96 (dub. l.); ἐν Λακεδαίμονι σιδηρῷ σταθμῷ νομίζουσι Pl. Erx. 400b: - hence in Pass., to be struck, ἀργύριον νενομισμένον ἐς Τιβέριον, i.e. with the head of Tiberius, Philostr. VA 1.15.
4. c. inf., to be accustomed to do, νομίζουσι Διὶ θυσίας ἔρδειν Hdt. 1.131, cf. 133, 202, 3.15, etc.: - Pass., νενόμισται τὰ σχέτλια ἔργα Λήμνια καλέεσθαι Id. 6.138; γυμνοὺς εἰσιέναι νομίζεται it is customary for them.., Ar. Nu. 498, cf. 1420, Th. 2.15, X. HG 2.4.36.
II
1. own, acknowledge, consider as, ὡς δούλους ν. τινάς Hdt. 2.1; τὸν προέχοντα ἔτεσι ν. ὡς πατέρα Pl. Lg. 879c: ὡς is freq. omitted, ὄμμα γὰρ δόμων νομίζω δεσπότου παρουσίαν A. Pers. 169; τοὺς κακοὺς χρηστοὺς ν. S. OT 610, cf. Ant. 183, El. 1317; τοὺς αὐτοὺς φίλους νομιῶ καὶ ἐχθρούς IG 12.71.20; νομίσαι χρὴ ταῦτα μυστήρια Ar. Nu. 143; θεὸν ν. τινά believe in one as a god, σὺ Ἔρωτα οὐ θεὸν νομίζεις Pl. Smp. 202d; θεὰν οὐ τὴν Ἀναίδειαν, ἀλλὰ τὴν Αἰδῶ ν. X. Smp. 8.35; ν. τούτους [θεούς] believe in these [as gods], Hdt. 4.59; οὓς ἡ πόλις ν. θεοὺς οὐ νομίζων X. Mem. 1.1.1, [Rev 10:1-11], Pl. Ap. 24b; τοὺς ἀρχαίους οὐ ν. Id. Euthphr. 3b; but ν. θεοὺς εἶναι believe that there are gods, Id. Ap. 26c, Lg. 886a (cf. infr. 4): without εἶναι, δίκην καὶ θεοὺς μόνον ν. [ἄνθρωπος ] Id. Mx. 237d; τὸ παράπαν θεοὺς οὐδαμῶς ν. to be an atheist, Id. Lg. 885c, cf. 908c, [Rev 18:1-24] c, Prt. 322a; θεοὺς ν. οὐδαμοῦ A. Pers. 497: - Pass., to be deemed, reputed, considered, οἷς τὸ πέλειν τε καὶ οὐκ εἶναι ταὐτὸν νενόμισται Parm. 6.8; Ἕλληνες ἤρξαντο νομισθῆναι Hdt. 2.51; οἱ νομιζόμενοι μὲν υἱεῖς, μὴ ὄντες δέ.. D. 40.47; ἡ -ομένη (v.l. ὀνομαζ-) πολιτεία Arist. Pol. 1293b22.
2. esteem, hold in honour, χρυσὸν.. περιώσιον ἄλλων Pi. I. 5(4).2; οὔτε θεοὺς οὔτε ἀνθρώπους ν. Lys. 12.9: - Pass., to be esteemed, Pl. Grg. 466b.
3. c. acc. rei, hold, believe, ταὐτὰ περί τινος Id. Phdr. 258c, etc.; ἐποίει ἄλλα παρ’ ἃ ἐνόμισεν Id. Min. 320b; ἀκοῇ ν., opp. πείρᾳ αἰσθάνεσθαι, Th. 4.81.
4. c. acc. et inf., deem, hold, believe that.., πότερα νομίζεις δυστυχεῖν ἐμέ; S. OC 800, cf. OT 549, X. HG 3.4.11; θεὸν νομίζουσι εἶναι τὸ πῦρ Hdt. 3.16: c. fut. inf., expect that.., S. OT 551: aor. inf. is sts. found in codd. referring to fut., ἐνόμισαν ἐπιθέμενοι ῥᾳδίως κρατῆσαι Th. 2.3 (κρατήσειν in same phrase, Aen.Tact. 2.3), cf. Th. 3.24, Lys. 13.6; in S. Aj. 1082 the aor. inf. may be gnomic.
5. c. part., νομίσωμεν ἐκγενησόμενον Th. 7.68; νόμιζε.. ἄνδρα ἀγαθὸν ἀποκτείνων X. An. 6.6.24; νόμιζε ταῦτα δεδογμένα Pl. R. 450a, cf. D. 14.9 (s.v.l.).
6. with ὡς, Th. 3.88.
7. Pass., with gen. of the person in possession, τοῦ θεῶν νομίζεται; whose sanctuary is it held to be? S. OC 38; οὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις ν.; Id. Ant. 738.
8. abs., νομίζοντα λέγειν to speak with full belief, Pl. Phdr. 257d (nisi leg. ὀνειδίζοντα).
9. frequent, μυχὸν ν. A. Ch. 801 (lyr., dub. l.).
G3543 — νομίζω
imperfect ἐνόμιζον; 1 aorist ἐνομισα; imperfect passive ἐνομιζομην; (νόμος); as in Greek authors from Aeschylus and Herodotus down;
1. to hold by custom or usage, own as a custom or usage; to follow custom or usage; passive νομίζεται it is the custom, it is the received usage: οὗ ἐνομίζετο προσευχή εἶναι, where according to custom was a place of prayer, [Act 16:13] (but L T Tr WH read οὗ ἐνομίζομεν προσευχήν εἶναι, where we supposed there was, etc.; cf. 2 below), (2 Macc. 14:4).
2. to deem, think, suppose: followed by an infinitive, [Act 8:20]; [1Co 7:36]; followed by an accusative with an infinitive, [Luk 2:44]; [Act 7:25]; [Act 14:19]; ([Act 16:18] (see 1 above)), [Act 16:27]; [Act 17:29]; [1Co 7:26]; [1Ti 6:5]; followed by ὅτι, [Mat 5:17]; [Mat 10:34] (Winer's Grammar, § 56, 1 b.); [Mat 20:10]; [Act 21:29]; ὡς ἐνομίζετο, as was accustomed to be supposed, [Luk 3:23]. (Synonym: see ἡγέομαι, at the end.)