κατάσκοπ-ος, ὁ,
I
1. one who reconnoitres, scout, spy, Hdt. 1.100, 112, al.; κατάσκοπον πολεμίων πέμπειν E. Rh. 125; πεμφθεὶς Ἰλίου κ. ib. 505, cf. Hec. 239, Th. 6.63; τριήρεις πέμψαι κ. Plu. Lys. 10; τῶν λόγων κ. Ar. Th. 588, cf. X. Cyr. 6.1.31; πραγμάτων Men. Pk. 105.
2. examiner, inspector, Th. 4.27, cf. 8.41; τῆς προσόδου ἐκ σίτου Fouilles de l’Institut Français d’Arch. Orientale du Caire 4(2). p.74: metaph., κ. βίου Secund. Sent. 7.
II κατάσκοπος, ον, closely covered, Sch. Opp. H. 3.636 (sed leg. - σκεπος).
G2685 — κατάσκοπος
κατασκοπου, ὁ (κατασκέπτομαι (equivalent to κατασκοπέω)), an inspector, a spy: [Heb 11:31]. ([Gen 42:9], [Gen 42:11]; [1Sa 26:4]; [1Sa 26:1] Macc. 12:26; in secular authors from Herodotus down.)