καταπίπτω,
fut. -πεσοῦμαι: aor. κατέπεσον, poet. κάππεσον (the only tense used by Hom.), Dor. κάπετον (q. v.), also κατέπετον IG 4.951.80 (Epid.); late 3 sg. opt. -πέσειεν Apollod. Poliorc. 168.5 (v.l. -οιεν): pf. -πέπτωκα: -
I
1. fall, drop, καππεσέτην Il. 5.560; κάππεσον ἐν Λήμνῳ 1.593; κάππεσον ἐν κονίῃσι 12.23; πρηνὴς ἐπὶ γαίῃ κάππεσε 16.311, 414; πρηνὴς ἁλὶ κάππεσε Od. 5.374; ἀφ’ ὑψηλοῦ πύργου Il. 12.386; ἀπὸ τῶν ἡμιπλινθίων Hdt. 1.50; ἀπὸ τῆς κλίμακος Ar. Av. 840; ἀπ’ ὄνου Id. Nu. 1273; ἀφ’ ἵππου X. Oec. 1.8; ἐς μέσους τοὺς ἄνθρακας E. Cyc. 671; ἐπὶ τῆς γῆς X. Cyr. 4.5.54; πληγεὶς κ. Lys. 1.27; οἰκίαι καταπεπτωκυῖαι And. 1.108, BGU 282.7 (ii A. D.), etc.: used as Pass. of καταβάλλω, πρὸς ἡμῶν κάππεσε, = κατεβλήθη, A. Ag. 1553 (lyr.).
2. metaph., παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός their spirit fell, Il. 15.280; μήτε καταπεσὼν ὀδύρεο Archil. 66.5; πρὸς τὴν φήμην τῆς ἐφόδου -πεσόντες J. BJ 7.4.2, cf. Paus. 10.20.1; κ. τὴν ψυχήν v.l. in J. AJ 6.14.2: freq. in pf. part. καταπεπτωκώς, base, contemptible, λόγος Aristeas 144; γένος ἄτιμον καὶ κ. Plu. Phoc. 4; ἀγεννεῖς καὶ καταπεπτωκότες Lib. Decl. 30.45; ταῖς ψυχαῖς καὶ τοῖς σώμασι Them. Or. 10.136b. κ. εἰς ἀπιστίαν Pl. Phd. 88d; εἰς ἀπορίαν Id. Men. 84c; πρὸς τὸ Χεῖρον J. AJ 2.16.1.
3. τὰ -πίπτοντα the accidents of fortune, Vett.Val. 40.15.
4. τὰς νυνὶ -πεπτωκυίας [ ἐμβολάς ] which have just been rejected, Hegetorap. Apollon.Cit. 3.
5. ἄλλα, ἃ -πέπτωκε τούτοις which fall under the same head, Gal. 5.723.
II have the falling sickness, Luc. Tox. 24, Philops. 16.
κατα - πίπτω ,
[in LXX : [Psa 145:14] (H5307), etc.;]
to fall down: [Act 28:6]; seq . εἰς , [Act 26:14]; ἐπί c . acc , [Luk 8:6]. †