ἐκλάμπ-ω,
I
1. shine or beam forth, Hdt. 6.82, A. Pr. 1083 (anap.); ὅπλα ὥστε κάτοπτρον ἐξέλαμπεν X. Cyr. 7.1.2, etc.; ὀμμάτων ἐ. πόθος APl. 4.182 (Leon.); ὥσπερ ἀστραπήν Hp. Epid. 7.88; πῦρ ἐκ λίθων ἐ. Arist. HA 516b11: metaph., δίκας δ’ ἐξέλαμψε θεῖον φάος Trag.Adesp. 500; ὥσπερ ἐκ πυρείων ἐ. Pl. R. 435a; ἐξ. ἡ δόξα Plb. 31.23.2; of persons, Ph. 1.326, al.; burst forth violently, of a fever, Hp. VM 16; of sound, to be clearly heard, [ ἐκ τῆς κραυγῆς ] ἐξέλαμψε τὸ καλεῖν τὸν βασιλέα Plb. 15.31.1.
2. to be distinguished, δι’ εὐφυΐαν Plu. Cic. 2; τῶν ἄλλων Lib. Or. 62.37.
II c. acc. cogn., flash forth, πυρωπὸν γλῆνος ἐκλάμψαν φλόγα A. Fr. 300.4; σέλας dub.l.in E. Fr. 330, cf. Lyc. 1091; πῦρ App. Syr. 56, cf. Bias Fr.Lyr.: metaph., νοῦς ἐ. αἰσθήσεις Ph. 1.72; ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ὁ θεὸς ἑαυτὸν ἐξέλαμψε Iamb. Myst. 8.2.
III Astrol.,= διαυγάζω 111, PLond. 1.132.95 (i/ii A.D.).