ἑκᾰτοντα-έτης, ες,

of a hundred years, βιοτά Pi. P. 4.282; 100 years old, LXX Gen 17:17.

ἑκατονταετής hekatontaetēs 1x

    a hundred years old, Rom 4:19

G1541 — ἑκατονταετής

(R G T), ἑκατονταετες, and ἑκατονταετής (L Tr WH), ἑκατονταετες (from ἑκατόν and ἔτος; on the want of uniformity in accentuation among authors, copyists, and grammarians see Lob. ad Phryn., p. 406f; Winers Grammar, § 6, 1 b.; Buttmann, 29 (26); (Tdf. Proleg., p. 102; Ellendt, Lex. Sophocles under the word δεκέτης; especially Chandler §§ 703, 709; Göttling, p. 323f)), centenarian, a hundred years old: Rom 4:19. (Pindar Pythagoras 4, 502.)

ἑκατονταετής

( Rec. έτης ), - ές

( < ἑκατόν , ἔτης ),

[in LXX for H8141 H3967 H1121, Gen 17:17 * ;]

a hundred years old: Rom 4:19. †

詞類次數：形容詞（1）

原文字根：百-年

字義溯源：一百歲的，百歲；由（G1540（ἑκατόν）=一百）與（G2094（ἔτος）*=年）組成。一百歲的人，意即老年人

出現次數：總共（1）；羅（1）

譯字彙編：

1）百歲（1）羅4:19