γείτων, ονος, ὁ, ἡ,
I neighbour, borderer, γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου Od. 4.16, cf. 9.48, Hes. Op. 346, etc.; opp. σύνοικος, Pl. Lg. 696b; γ. τινός E. IT 1451, X. An. 3.2.4; τινί ib. 2.3.18; ἐκ τῶν γ. or ἐκ γειτόνων from or in the neighbourhood, Ar. Pl. 435, etc.; οἷον ἐκ γ. φωνὴν θηρευόμενοι Pl. R. 531a; λύχνον ἐκ τῶν γ. ἐνάψασθαι Lys. 1.14; ἐκ γ. τῆς πατρίδος μετοικεῖν Lycurg. 21, cf. Str. 10.4.12; rarely ἀπὸ γ. D.S. 13.84; ἐν γειτόνων (sc. οἴκοις) οἰκεῖν Men. Pk. 27, Luc. Philops. 25, etc.; τὸ χωρίον τὸ ἐν γ. D. 53.10: metaph., ἐν γ. εἶναι to be of like kind, Luc. Icar. 8: prov., μέγα γείτονι γείτων Alcm. 50, cf. Pi. N. 7.87.
II as Adj., neighbouring, bordering, πόλις, πόντος, Id. P. 1.32, N. 9.43; χώρα, πύλαι, ῥοαί, A. Pers. 67 (lyr.), Th. 486, S. Aj. 418 (lyr.): c. dat., Ἀθήναις γ. πόλις E. Ion 294; νεκροῖσι γ. θᾶκοι Id. HF 1097; also in Prose, ἡ γ. πόλις Pl. Lg. 877b; οἱ γ. βάρβαροι Jul. Or. 2.72c: neut. γεῖτον Hsch.: neut. pl. γείτω IG 2.814a B 36.
III γίτονας (sic) · τὰ δύο αἰδοῖα, Hsch.
G1069 — γείτων
γείτονος, ὁ, ἡ (from γῆ, hence, originally 'of the same land,' of. Curtius, § 132) from Homer down, a neighbor: [Luk 14:12]; [Luk 15:6], [Luk 15:9]; [Joh 9:8].
γείτων , - ονος , ὁ , ἡ
( < γῆ ),
[in LXX chiefly for H7934;]
a neighbour: [Luk 14:12]; [Luk 15:6]; [Luk 15:9], [Joh 9:8]. †
γείτων原文音譯：ge⋯twn 給團
詞類次數：名詞（4）
原文字根：土地
字義溯源：鄰居，鄰舍；源自（G1093（γῆ）*=地）。在新約，這字的用意常超出鄰舍的範圍，有‘人際關係’的含意；如（[路14:12]; [15:6][,9]），這字與弟兄或朋友平列
出現次數：總共（4）；路（3）；約（1）
譯字彙編：
1）鄰舍（4）[路14:12]；[路15:6]；[路15:9]；[約9:8]