ἐντόπ-ιος, ον,

1. local, θεοὶ ἐ., = ἐγχώριοι, Pl. Phdr. 262d; νόμισμα, πλοιάρια, Peripl.M.Rubr. 49,36; πόλεμοι ἐ. civil wars, D.H. 8.83; ἡ ἐ. ἱστορία D.L. 7.35; ἐντόπιοι local residents, opp. ξένοι, IG 5(2).491 (Megalopolis, ii/iii A.D.); opp. Ἀλεξανδρεῖς, PLond. 2.192.94 (i A. D.).

2. Medic., local, βάρος Antyll. ap. Aët. 9.40.

ἐντόπιος entopios 1x

    in or of a place; an inhabitant, citizen, Act 21:12

G1786 — ἐντόπιος

ἐντοπιον (τόπος), a dweller in a place; a resident or native of a place: Act 21:12. (Sophocles (?), Plato, others.)

* ἐντόπιος , - ον

( < τόπος ),

of a place, resident: Act 21:12. †

詞類次數：形容詞（1）

原文字根：在內-安置處

字義溯源：居民，本地的人；由（G1722（ἐν / ἐμμέσῳ / ἐννόμως）*=在，入）與（G5117（τόπος / Πόντος）*=處，場所）組成

出現次數：總共（1）；徒（1）

譯字彙編：

1）本地的人（1）徒21:12