H1671. deabon
[דְּאָבוֺן] noun [masculine] faintness, languishing, construct נָ֑פֶשׁ וְַדאֲבוֺן עֵינַיִם וְכִלְיוֺן Deut 28:65 (compare Lev 26:16 & Syriac see דוב).
詞類次數:名詞(1)
原文字根:渴望
字義溯源:憔悴的,憂傷,消耗;源自(H1669(דָּאַב)*=苦思,憂傷)
1)消耗(1)申28:65