ἄπειμι
(B), (εἶμι ibo), serving as fut. of ἀπέρχομαι: inf. ἀπιέναι, in AP 11.404 (Lucill.) ἀπίναι: -
1. go away, depart, Od. 17.593, al.; οὐκ ἄπει; = ἄπιθι, begone, S. OT 431; ἀπιὼν οἴχεσθαι D. 18.65, Isoc. 17.43; οἱ πρέσβεις περὶ τῶν σπονδῶν ἀπῇσαν Th. 4.39; of soldiers, ἀπίασι οὐδενὶ κόσμῳ will retreat, Hdt. 8.60. γ; ἀ. πρὸς βασιλέα desert to him, X. An. 1.9.29; ἀ. πάλιν return, ib. 1.4.7, cf. 15; ἄπιτε ἐπὶ τὰ ὑμέτερα αὐτῶν return to your homes, Hdt. 6.97; ἄπιμεν οἴκαδε Ar. V. 255; ἀπῇσαν ἐπ’ οἴκου Th. 5.36; εἰς τὴν πατρίδα Arr. Epict. 2.23.36; of the Nile, recede. Hdt. 2.108; ἀ. ἐπί τι go in quest of.., X. Cyr. 7.5.80; μηνὸς ἀπιόντος, for the common φθίνοντος, Decr. ap. D. 18.37, CIG 3658 (Cyzicus); die, Luc. Tim. 15, Philostr. Im. 2.9.
2. c. acc. cogn., πολλὴν καὶ τραχεῖαν ἀπιέναι (sc. ὁδόν) Pl. Phdr. 272c.
3. to be discharged, Hp. Mul. 8, al.