ἀνόσιος, ον,
I
1. more rarely α, ον E. Tr. 1316 (lyr.), Aeschin. 2.157 (dub.), and later: - unholy, profane, opp. ἄδικος, as ὅσιος to δίκαιος (v. ὅσιος 1.1), of persons, A. Th. 611, S. OT 353, etc.; ἀ. ὁ θεομισής Pl. Euthphr. 7a; ἄδικος καὶ ἀ. Id. Grg. 505b.
2. of things, ἔργον, μόρος, στόμα, etc., Hdt. 2.114, 3.65, S. OC 981, etc.; αὐδῶν ἀνόσι’ οὐδὲ ῥητά μοι Id. OT 1289; ἀνόσια πάσχειν Antipho 2.4.7; ἀσεβὲς μηδὲν μηδὲ ἀ. X. Cyr. 8.7.22; οὐ μόνον ἄνομον ἀλλὰ καὶ ἀ. Id. Lac. 8.5; ἀ. νέκυς a corpse with all the rites unpaid, S Ant. 1071; ἀ. τι γεγένηται ἐμοῦ παρόντος the holy rites have been profaned, Antipho 5.84.
II Adv. -ίως in unholy wise, S. Ph. 257; κάτω γῆς ἀ. οἰκῶν without funeral rites, or through an unholy deed, E. El. 677.
G462 — ἀνόσιος
ἀνοσιον (alpha privative and ὅσιος, which see), unholy, impious, wicked: [1Ti 1:9]; [2Ti 3:2]. (In Greek writings from (Aeschylus and) Herodotus down.)
ἀν - όσιος , - ον
( ἀ - neg ., ὅσιος ),
[in LXX : [Eze 22:9] (H2154, Wis 12:4 , 2Ma 7:34 ; 2Ma 8:32 , [3M][a 2:2]; 3Ma 5:7 , 4Ma 12:11 * ;]
unholy, profane ( Cremer , 464): [1Ti 1:9], [2Ti 3:2] ( MM , VGT , s.v. ). †