πᾰλαιότης,

ητος, ἡ,

1. age, π. καὶ πλῆθος ἐτῶν Aeschin. 2.42; of seeds, Thphr. HP 7.1.6.

2. more freq. antiquity, obsoleteness, π. γὰρ τῷ λόγῳ γ’ ἔνεστί τις E. Hel. 1056; ὑπὸ παλαιότητος Pl. Cra. 421d; εἴτε π. εἴτε σαπρότης Id. R. 609e; π. γράμματος, opp. καινότης πνεύματος, Rom 7:6; in Lit. Crit., D.H. Rh. 10.19.

παλαιότης palaiotēs 1x

    oldness, obsoleteness, Rom 7:6

G3821 — παλαιότης

παλαιοτητος, ἡ (παλαιός), oldness: γράμματος, the old state of life controlled by 'the letter' of the law, Rom 7:6; see καινότης, and γράμμα, 2 c. ((Euripides), Plato, Aeschines, Dio Cassius, 72, 8.)

* παλαιότης , - ητος , ἡ

( < παλαιός ),

oldness: γράμματος , Rom 7:6. †

詞類次數：名詞（1）

原文字根：老（舊）

字義溯源：陳舊，舊樣，古老，過時的；源自（G3820（παλαιός）=古老的），而G3820（παλαιός）出自（G3819（πάλαι）*=從前）。參讀G3819（πάλαι）同源字

出現次數：總共（1）；羅（1）

譯字彙編：

1）舊樣（1）羅7:6