μονή, ἡ, (μένω)
I
1. abiding, tarrying, E. Tr. 1129, HF 957, Ar. Av. 418 (lyr.), X. An. 5.1.5, etc.; opp. ἔξοδος, Hdt. 1.94; opp. φορά, Pl. Cra. 437b; opp. κίνησις, Arist. Ph. 205a17; τὴν μονὴν ποιεῖσθαι make delay, tarry, Th. 1.131; μὴ λαμβάνειν μονὴν μηδὲ στάσιν Plb. 4.41.4; μ. τις καὶ στάσις τῆς φωνῆς Aristox. Harm. p.12 M.: pl., Arist. Ph. 230a20; κινήσεις ἢ μοναί Id. de An. 408b18; μονὰς ποιεῖσθαι Str. 1.3.12; persistence, continuance, τοῦ αἰσθήματος Arist. APo. 99b36.
2. permanence, τῆς γῆς Epicur. Nat. 11.10, cf. Dam. Pr. 36.
3. Gramm., preservation, τοῦ ν A.D. Pron. 50.25.
II
1. stopping-place, station, Paus. 10.31.7; apartment, [Joh 14:2]; [Joh 14:23]; quarters, billets, OGI 527.5 (Hierapolis).
2. monastery, Just. Nov. 133.1, etc.
III appearance in a court of law, PHib. 93.2, 111.31 (iii B. C.).
μονή monē 2x
a stay in any place; an abode, dwelling, mansion, [Joh 14:2]; [Joh 14:23]
G3438 — μόνη
μόνης, ἡ (μένω) (from Herodotus down), a staying, abiding, dwelling, abode: [Joh 14:2]; μόνην ποιεῖν (L T Tr WH ποιεῖσθαι, as in Thucydides 1, 131; Josephus, Antiquities 8, 13, 7; 13, 2, 1), to make an (one's) abode, παρά τίνι metaphorically, of God and Christ by their power and spirit exerting a most blessed influence on the souls of believers, [Joh 14:23]; see ποιῶ, 1 c.
** μονή , - ῆς , ἡ
( < μένω ),
[in LXX : 1Ma 7:38 * ;]
1. in cl .,
(a) a staying, abiding;
(b) continuance ( LXX , 1 c )
2. In late Gk .,
(a) a statson ( Paus .);
(b) an abode: [Joh 14:2]; [Joh 14:23];
(c) a monastery ( cf. MM , iii, xvi; so in MGr .). †