κλοπ-ή, ἡ,
(κλέπτω)
I
1. theft, ἁρπαγῆς τε καὶ κλοπῆς δίκη A. Ag. 534: pl., ib. 402 (lyr.), E. Hel. 1175; κλοπῆς δίκη Pl. Prt. 322a; ἱερῶν κλοπῆς δυοῖν ταλάντοιν γεγραμμένος Antipho 2.1.6, cf. Ar. Eq. 444, Pl. Euthphr. 5d (pl.); κλοπῆς ὀφλεῖν And. 1.74; ἐπὶ κλοπῇ χρημάτων ἀποκτείνειν Lys. 30.25; κ. τῶν θησαυρῶν PAmh. 2.79.63 (ii A.D.); σκεῦος.. ἐκφέρειν ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἐπὶ κλοπήν SIG 997.5 (Smyrna); κλοπῆς ἐν ταῖς εὐθύναις ἑάλωκεν D. 24.112, cf. Arist. Ath. 54.2, Plu. Per. 32; opp. ἁρπαγή, Pl. Lg. 941b.
2. of authors, plagiarism, Porph. ap. Eus. PE 10.3.
II secret act or transaction, fraud, κλέπτουσα μύθοις κλοπάς E. HF 100; πράγματος μεγάλου κ. Aeschin. 2.57; κλοπῇ by stealth or fraud, S. Ph. 1025, E. Ion 1254; ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι, i.e. to steal away, S. Aj. 246 (lyr.).
III in warfare, surprise, X. An. 4.6.14.
G2829 — κλοπή
κλοπῆς, ἡ (κλέπτω), theft: plural (cf. Buttmann, 77 (67); Winer's Grammar, 176 (166)), [Mat 15:19]; [Mar 7:21] (22). (From Aeschylus down.)