ἐπίκειμαι,
I
1. serving as Pass. to ἐπιτίθημι, to be laid upon, and so, I. of doors, to be put to or closed (cf. ἐπιτίθημι 11), θύραι δ’ ἐπέκειντο φαειναί Od. 6.19: metaph., γλώσσῃ θύραι οὐκ ἐπίκεινται Thgn. 421.
2.. generally, to be placed, lie in or on, c. dat., ἐπισκύνιον ἐπέκειτο προσώπῳ Theoc. 24.118; of troops, ὄχθαις Ἴστρου ἐ. Hdn. 2.9.1.
3.. of islands, νῆσοι ἐπὶ Λήμνῳ (-ου codd.) ἐπικείμεναι lying off Lemnos, Hdt. 7.6; so ἐ. τῇ Θρηΐκῃ ib. 185; ἐπὶ [τῇ Λακαίνῃ χώρῃ ] ib. 235, cf. Th. 4.53: abs., αἱ νῆσοι αἱ ἐπικείμεναι the islands off the coast, Id. 2.14, cf. 4.44; πάσῃ ἐ. τῇ θαλάσσῃ lies right across the sea, of Crete, Arist. Pol. 1271b34; ἡ ἐπικειμένη τινὸς γῆ PTeb. 50.6 (ii B.C.).
II.
1. to be laid upon, ἐμοὶ σφρηγὶς ἐπικείσθω τοῖσδ’ ἔπεσι Thgn. 19 (so lit., σφραγὶς οὐκ ἐ. BGU 361 iii 29 (ii A.D.), etc.); ἐπίκειται ἀγνώμων σῇ κεφαλῇ στέφανος Thgn. 1259, cf. X. Oec. 19.13; ἐ. ἐπί τινος Hero Spir. 1.38, al., D.C. 67.16: metaph., κρατερὴ δ’ ἐπικείσετ’ ἀνάγκη Il. 6.458, cf. [1Co 9:16]; of a duty, οἷς ἐπέκειτο φροντίζειν Plu. 2.786f.
2.. press upon, be urgent in entreaty, Hdt. 5.104; press upon a retreating enemy, attack, Βοιωτοῖσι ib. 81; to be urgent against, Id. 6.49; ἐπεκείμην αὐτοῖς ἐνοχλῶν PLips. 36.7 (iv A.D.): abs., κἀπικείσομαι βαρύς E. Rh. 101; κἀπικείμενος βόα Ar. Eq. 252; Κλέων μ’ ὑπετάραττεν ἐπικείμενος Id. V. 1285; ἐ. λαμπρῶς Th. 7.71; πολὺς δ’ ἐπέκειτο Theoc. 22.90; of a crowd, ἐ. τινί [Luk 5:1].
3.. hang over, τηλικούτων ἐπικειμένων τῷ μοιχεύοντι κακῶν X. Mem. 2.1.5; of penalties, θάνατος ἡ ζημίη ἐπίκειται the penalty imposed is death, Hdt. 2.38, cf. 6.58, Arist. Pol. 1297a18; τῷ ἄρξαντι μεγάλα ἐπιτίμια ἐ. Antipho 4.4.7; ζημία.. ἐπέκειτο στατήρ Th. 3.70; ὁ ἐπικείμενος κίνδυνος Hdn. 1.13.4.
4.. of a name, to be imposed, Pl. Cra. 411c, Prt. 349c.
5.. metaph., σκώμματα ἐπικείμενα suitable to the purpose, pointed, Longin. 34.2.
6.. to be set in authority, ἐπὶ τοῦ πυρός Corp.Herm. 1.13; ἐπικείμενος Ἀλεξανδρείας PLips. 102i8, etc.
III. c. acc. rei, esp. in part., κἀπικείμενον κάρα κυνέας head with helmet set thereon, E. Supp. 716 (dub. constr.); ἐ. κυνῆν τῆς κεφαλῆς Hld. 5.22; στέφανον ἐπικείμενος with a crown on one’s head, Plu. Mar 22; ἄπικας ἐπικείμενοι ταῖς κεφαλαῖς D.H. 2.70; σεμνὸν ἐπικειμένη τὸ κάλλος J. AJ 11.6.9; ἀγγέλου ἢ θεράποντος ἐπικείμενος πρόσωπον Plu. Lys. 23; ἐπέκειτο ὠτειλάς he bore scars upon him, App. Mith. 6; ἱερὰν ἐσθῆτα ἐ. Id. BC 4.134; φθίμενος τήνδ’ ἐπίκειμαι κόνιν Epigr.Gr. 622.6; κιθάραν.. κόλλοπας ἐπικειμένην fitted with pegs, Luc. Ind. 10: metaph., οἱ κίνδυνον ἐπικείμενοι exposed to.., App. BC 4.124.
ἐπίκειμαι epikeimai 7x
to lie upon, be placed upon, [Joh 11:38]; [Joh 21:9];
to press, urge upon, [Luk 5:1]; [Act 27:20];
be urgent, importunate upon, [Luk 23:23];
to be imposed upon, be imposed by law, [Heb 9:10]; by necessity, [1Co 9:16]
G1945 — ἐπίκειμαι
imperfect ἐπεκειμην; to lie upon or over, rest upon, be laid or placed upon;
a. properly: ἐπί τίνι, [Joh 11:38]; namely, on the burning coals, [Joh 21:9].
b. figuratively, α. of things: of the pressure of a violent tempest, χειμῶνος ἐπικειμένου, [Act 27:20] (Plutarch, Timol. 28, 7); ἀνάγκη μοι ἐπίκειται, is laid upon me, [1Co 9:16] (Homer, Iliad 6, 458); ἐπικείμενα, of observances imposed on a man by law, [Heb 9:10] (cf. Winer's Grammar, 635 (589)]. β. of men; to press upon, to be urgent: with the dative of person [Luk 5:1]; ἐπέκειντο αἰτούμενοι, [Luk 23:23] (πολλῷ μᾶλλον ἐπέκειτο ἀξιῶν, Josephus, Antiquities 18, 6, 6; μᾶλλον ἐπέκειντο βλασφημοῦντες, 20, 5, 3).
ἐπι - κείμαι ,
[in LXX : [Exo 39:31] (H5414), [Job 19:3] (H1970 hi .) [Job 21:27] (H2554), 1Ma 6:57 , 2Ma 1:21 , 3Ma 1:22 * ;]
to be placed, lie on: [Joh 21:9]; seq . ἐπί , c . dat ., [Joh 11:38]; fig ., [Heb 9:10]; ἀνάγκη , [1Co 9:16]; χειμῶν , to threaten, come on: [Act 27:20]; of persons, to press upon: [Luk 5:1]; [Luk 23:23]. †