ἑνότης, ητος, ἡ, (εἷς)

I unity, Arist. Metaph. 1018a7, Ph. 222a19, Plot. 6.6.16, etc.; ἡ ἑ. ἐν ἑτερότητι Porph. Sent. 36; τοῦ αἵματος Arist. PA 667b30.

II union, συμπάθεια πρὸς ἀλλήλους καὶ ἑ. ἰδιότροπος Epicur. Ephesians 1 p.13U.; τοῦ πνεύματος τῆς πίστεως Eph 4:3; Eph 4:13; ἑνότητα ποιεῖν Plu. 2.769f.

III in concrete sense, ἀπογεγεννημένη ἑ. Epicur. Nat.Herc. 1634.1; τῶν αἰσθητῶν ἑ. Demetr.Lac. 1055.7 F., cf. Phld. Piet. 80 (pl.).

ἑνότης henotēs 2x

    oneness, unity, Eph 4:3; Eph 4:13

G1775 — ἑνότης

ἑνοτητος, ἡ (from εἷς, ἑνός, one), unity (Aristotle, Plutarch); equivalent to unanimity, agreement: with the genitive, τῆς πίστεως, Eph 4:13; τοῦ πνεύματος, Eph 4:3.

* ἑνότης , - ητος , ἡ

( < εἷς ),

unity, unanimity: Eph 4:3; Eph 4:13. †

詞類次數：名詞（2）

原文字根：一（的）

字義溯源：合一，全體一致，統一，一；源自（G1520（εἷς）*=一）

出現次數：總共（2）；弗（2）

譯字彙編：

1）一（2）弗4:3；弗4:13