ψεῦσ-μα, ατος, τό,

lie, untruth, fraud, εὐτυχέστατον ψεῦσμα ἐψευσμένος Pl. Men. 71d, cf. Luc. Tim. 55, Plu. Art. 13.

II τοὺς ἐπὶ τῆς ῥινὸς φυομένους ἰόνθους Σικελιῶται ψεύσματα ἔλεγον Sch. Theoc. 12.24, cf. Kaibel CGF p.218.

ψεῦσμα pseusma 1x

    a falsehood, lie; in NT untruthfulness, Rom 3:7

G5582 — ψεῦσμα

ψευσματος, τό (ψεύδω), a falsehood, a lie (Plato, Meno, p. 71 d.; Plato, Lucian; the Sept.); specifically, the perfidy by which a man by sinning breaks faith with God, Rom 3:7.

** ψεῦσμα , - τος , τό

( < ψεύδω ),

[in Aq ., Th.: Job 34:6, Pro 23:3; in Sm .: Job 13:4, al. ;]

a lie, falsehood: Rom 3:7 ( Plat ., Plut . al. ). †

詞類次數：名詞（1）

原文字根：假（果效）

字義溯源：捏造，虛謊，不真實；源自（G5574（ψεύδομαι）*=撒謊）

出現次數：總共（1）；羅（1）

譯字彙編：

1）虛謊（1）羅3:7