πολῑτ-ης, ου, ὁ,

Ion. πολιήτης (q.v.),

citizen, freeman, Il. 15.558, 22.429, Od. 7.131, Pi. O. 5.16, etc.; π. ἀγαθός Th. 3.42, Pl. Grg. 517c; κακός E. Ba. 271; πόλεως, πόλεων π., Antipho 5.78, And. 1.5; ὦ γᾶς πατρίας πολῖται S. Ant. 806 (lyr.); π. ὁρίζεται τῷ μετέχειν κρίσεως καὶ ἀρχῆς Arist. Pol. 1275a22 .

2. fellow-citizen (cf. πολιήτης ), Sapph. Supp. 1.14, etc.; Κάδμου π. A. Th. 1; Ἀθηναίων π. And. 1.139; ὑμῶν Lys. 20.12; σός Pl. Prt. 339e: and by a Com. metaph., οἴνου π. ὢν κρατίστου Amphis 36 .

II Adj. belonging to, connected with one’s city or country, θεοὶ πολῖται, = πολιοῦχοι, A. Th. 253; π. δῆμος, = ὁ τῆς πόλεως, Ar. Ec. 574 .

πολίτης politēs 4x

    a citizen, Luk 15:15; Luk 19:14; Act 21:39; Heb 8:11

G4177 — πολίτης

πολιτου, ὁ (πόλις), from Homer down, a citizen; i. e.

a. the inhabitant of any city or conntry: πόλεως, Act 21:39; τῆς χώρας ἐκείνης, Luk 15:15.

b. the associate of another in citizenship, i. e. a fellow-citizen, fellow-countryman, (Plato, Apology, p. 37 c.; others): with the genitive of a person, Luk 19:14; Heb 8:11 (where Rec. has τόν πλησίον) from Jeremiah 38:34, where it is used for רֵעַ, as in Pro 11:9, Pro 11:12; Proverbs 24:43 ().

πολίτης , - ου , ὁ

( < πόλις ),

[in LXX chiefly for H7453;]

1. a citizen: c . gen . loc ., Luk 15:15, Act 21:39.

2. a fellow-citizen: c . gen . pers ., Luk 19:14, Heb 8:11 ( LXX ). †

詞類次數：名詞（3）

原文字根：許多

字義溯源：居民，公民，鄉鄰，同城居住者，本國人，人；源自（G4172（πόλις）*=城，鎮）

出現次數：總共（4）；路（2）；徒（1）；來（1）

譯字彙編：

1）鄉鄰（1）來8:11；

2）公民（1）徒21:39；

3）本國的人（1）路19:14；

4）居民（1）路15:15